ഒരോലവാല്
എലിവാല്
പൂച്ചവാല്
ഇവയ്ക്കെല്ലാം പുറമേ
പണ്ടു നായര് പിടിച്ച പോലത്തെ
ഒരു പുലിവാല്
നാളെയാകുന്ന കഴുതയില്
ഞാനാകുന്ന മാറാപ്പ്
അതില് നിറയെ ബന്ധങ്ങളുടെ വിഴുപ്പ്
കഴുത ഇരുകാലില് നടക്കുന്നു.
ഞാന് നടത്തം മറന്നു.
നാലുകാലില് നിന്ന്
രണ്ടു കാലിലേക്ക്, പിന്നെ
ഒറ്റക്കാലില് തപസ്സു
തുടങ്ങിയപ്പോഴാണു
കഴുതയുടെ ചുമലില് കയറിയത്
Friday, December 23, 2011
Thursday, December 30, 2010
20 മെയ് 2004
വെറുതെയിരുന്നപ്പോള് ഞാന് ഒരു കഥയെഴുതി തീര്ത്തു.
"മാലാഖ" യെന്ന് അതിന് പേരിട്ടു.
നാളെ പകര്ത്തിയെഴുത്ത് തുടങ്ങണം.
ദേവരാജന്സാര് കഥ വായിച്ചു.
നല്ല അഭിപ്രായം പറഞ്ഞു.
നാരായണനോട് കഥയുടെ സാരാംശം പറയുകയും ചെയ്തു.
അവനും അതിഷ്ടപ്പെട്ടു.
അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് ദേവരാജന്സാറിന്റെ പ്രവചനം വന്നത്.
അദ്ദേഹം എന്റെ കാല് സസൂക്ഷ്മം വീക്ഷിച്ചു.
"വെച്ചടി കയറ്റമാ".
സന്തോഷം. പക്ഷെ പുളു.
"അല്ലെങ്കില് എഴുതി വച്ചോ ഞാന് പയുന്നത് സംഭവിച്ചിരിക്കും."
ഞാന് ചിരിച്ചു.
"നിങ്ങളില് ഒരുപാട് ലക്ഷണങ്ങളുണ്ട്. പത്തു വര്ഷത്തിനുള്ളില് നിങ്ങള് വലിയൊരു പൊസിഷനിലെത്തും."
എവിടുന്ന്?
"സാഹിത്യത്തിലൂടെയൊക്കെ നിങ്ങളൊരുപാട് വളരും."
സന്തോഷം. മുഖസ്തുതിയാണെങ്കിലും!
അനന്തരം ഞങ്ങള് ബഷീറിന്റെ കല്യാണത്തിനു പോയി.
നായനാര് മരിച്ചതു കാരണം ഇന്ന് ഓഫീസ് ലീവയിരുന്നു.
Tuesday, December 28, 2010
12 ഏപ്രില് 2004
നാലരയ്ക്ക് ഉണര്ന്നു.
ഡയറി എഴുതി.
സാധനസാമഗ്രികള് എടുത്ത് ആറുമണിയുടെ ബസ്സില് കയറി കാഞ്ഞങ്ങാടേയ്ക്ക്.
പ്രേമനെ കണ്ടു.
അവിടെനിന്നും ഒരു ഉറക്കം കഴിഞ്ഞപ്പോള് കാസര്ഗോഡ്.
മൂത്രശങ്ക തീര്ത്ത് കുമ്പളയിലേക്ക്.
ഞാന് കെ. എസ്. ആര്.ടി. സി. സ്റ്റാന്റില് നിന്നുമാണ് കയറിയത്. പ്രൈവറ്റ് സ്റ്റാന്റില് ചെന്നപ്പോള് ഏഴു പെണ്കുട്ടികള് ബസ്സിലേയ്ക്ക് ഇരച്ചു കയറി. ഞാന് പുറകിലത്തെ സീറ്റില് ഏകന്; മറ്റൊരു സീറ്റും ഒഴിവില്ല. അവര് ഏഴു പേരും "എന്റെ" സീറ്റില് ഇരുന്നു.
ഞാന് ഒരു വശത്തു ഞെരുങ്ങിപ്പോയി. എന്നെ തൊട്ടിരുന്ന പെണ്കുട്ടി ചിരിച്ചു. ഞാനും ചിരിച്ചു. എനിക്കൊന്നും സംസാരിക്കാന് ഇല്ലായിരുന്നു. അവരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. അവര് മംഗലാപുരത്തേക്ക് പോവുകയാണ്. അവര് എന്നേപ്രതി എന്തോ കമന്റുകള് പറഞ്ഞു ചിരിച്ചു.
ഇറ്ങ്ങാന്നേരം ഒരു പെണ്കുട്ടി പറഞ്ഞു.
"പാവത്തെ ഞെക്കി ഞെക്കി കുമ്പളയില് ഇറക്കിവിട്ടു."
ഞാനത് കേട്ടതായി ഭാവിച്ചില്ല.
ഇനിയവര് ഞെങ്ങിഞെരുങ്ങാതെ സുഖമായി യാത്രചെയ്തുകൊള്ളട്ടെ. ഞാന് പടിയില്നിന്ന് ഇറങ്ങാന്നേരം അവരെയാകെ ഒന്നു നോക്കി.
തൊട്ടിരുന്ന പെണ്കുട്ടി ഒരു ചിരി തന്നു.
ഞാന് ചിരിച്ചില്ല
ഞാന് ഇറങ്ങി.
ബസ്സിലേയ്ക്ക് മറ്റൊരു ജനക്കൂട്ടം ഇരച്ചു കയറി.
ഡയറി എഴുതി.
സാധനസാമഗ്രികള് എടുത്ത് ആറുമണിയുടെ ബസ്സില് കയറി കാഞ്ഞങ്ങാടേയ്ക്ക്.
പ്രേമനെ കണ്ടു.
അവിടെനിന്നും ഒരു ഉറക്കം കഴിഞ്ഞപ്പോള് കാസര്ഗോഡ്.
മൂത്രശങ്ക തീര്ത്ത് കുമ്പളയിലേക്ക്.
ഞാന് കെ. എസ്. ആര്.ടി. സി. സ്റ്റാന്റില് നിന്നുമാണ് കയറിയത്. പ്രൈവറ്റ് സ്റ്റാന്റില് ചെന്നപ്പോള് ഏഴു പെണ്കുട്ടികള് ബസ്സിലേയ്ക്ക് ഇരച്ചു കയറി. ഞാന് പുറകിലത്തെ സീറ്റില് ഏകന്; മറ്റൊരു സീറ്റും ഒഴിവില്ല. അവര് ഏഴു പേരും "എന്റെ" സീറ്റില് ഇരുന്നു.
ഞാന് ഒരു വശത്തു ഞെരുങ്ങിപ്പോയി. എന്നെ തൊട്ടിരുന്ന പെണ്കുട്ടി ചിരിച്ചു. ഞാനും ചിരിച്ചു. എനിക്കൊന്നും സംസാരിക്കാന് ഇല്ലായിരുന്നു. അവരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. അവര് മംഗലാപുരത്തേക്ക് പോവുകയാണ്. അവര് എന്നേപ്രതി എന്തോ കമന്റുകള് പറഞ്ഞു ചിരിച്ചു.
ഇറ്ങ്ങാന്നേരം ഒരു പെണ്കുട്ടി പറഞ്ഞു.
"പാവത്തെ ഞെക്കി ഞെക്കി കുമ്പളയില് ഇറക്കിവിട്ടു."
ഞാനത് കേട്ടതായി ഭാവിച്ചില്ല.
ഇനിയവര് ഞെങ്ങിഞെരുങ്ങാതെ സുഖമായി യാത്രചെയ്തുകൊള്ളട്ടെ. ഞാന് പടിയില്നിന്ന് ഇറങ്ങാന്നേരം അവരെയാകെ ഒന്നു നോക്കി.
തൊട്ടിരുന്ന പെണ്കുട്ടി ഒരു ചിരി തന്നു.
ഞാന് ചിരിച്ചില്ല
ഞാന് ഇറങ്ങി.
ബസ്സിലേയ്ക്ക് മറ്റൊരു ജനക്കൂട്ടം ഇരച്ചു കയറി.
Friday, October 29, 2010
03 ഏപ്രില് 2004
അസഹ്യമായ വെയിലില് മഴ കൊതിച്ച് നാവു ചുരുണ്ടുപോയി.
ഉച്ചക്ക് നാസറിച്ചയോടൊത്ത് വെട്ടുവഴിയിലൂടെ നടന്നു.
ഇലക്ട്രിസിറ്റി ബോര്ഡുകാരുടെ പാച്ചലും ലൈന്വലിയും.
ലൈനുകള്ക്കായി ആ മരത്തിന്റെ കൊമ്പും വെട്ടപ്പെടുകയാണ്. മാഞ്ഞു പോകുന്ന തണല്.
തണല്; ഉലയുന്ന കൊമ്പിനു താഴെ വളഞ്ഞ വെട്ടുവഴിയില് കിടന്നു പിടയുകയാണ്. തണലിന്റെ മരണം. തണുപ്പിന്റെയും.
മരണത്തിനും ശവസംസ്കാരത്തിനുമായി ആകെ ഒറ്റ നിമിഷം മാത്രം!
ഇനി പുനര്ജനനത്തിനോ?
കാലങ്ങള്...
പലപ്പോഴും തണല്വിരിച്ചു നിന്ന മരങ്ങളുടെ സ്ഥാനത്ത് തണുപ്പിനെ തന്റെ ചുട്ടുപഴുത്ത ഗര്ഭപാത്രത്തില് അട്ടിയിട്ടു സൂക്ഷിച്ച് കോണ്ക്രീറ്റ് കൂടാരങ്ങള്.
അത് തണലിന്റെ പുനര്ജന്മമാണോ?
ചോദ്യം മാത്രം.
ഉത്തരം വെന്തുവിളറിയ ഒരു പുഞ്ചിരി.
ഉച്ചക്ക് നാസറിച്ചയോടൊത്ത് വെട്ടുവഴിയിലൂടെ നടന്നു.
ഇലക്ട്രിസിറ്റി ബോര്ഡുകാരുടെ പാച്ചലും ലൈന്വലിയും.
ലൈനുകള്ക്കായി ആ മരത്തിന്റെ കൊമ്പും വെട്ടപ്പെടുകയാണ്. മാഞ്ഞു പോകുന്ന തണല്.
തണല്; ഉലയുന്ന കൊമ്പിനു താഴെ വളഞ്ഞ വെട്ടുവഴിയില് കിടന്നു പിടയുകയാണ്. തണലിന്റെ മരണം. തണുപ്പിന്റെയും.
മരണത്തിനും ശവസംസ്കാരത്തിനുമായി ആകെ ഒറ്റ നിമിഷം മാത്രം!
ഇനി പുനര്ജനനത്തിനോ?
കാലങ്ങള്...
പലപ്പോഴും തണല്വിരിച്ചു നിന്ന മരങ്ങളുടെ സ്ഥാനത്ത് തണുപ്പിനെ തന്റെ ചുട്ടുപഴുത്ത ഗര്ഭപാത്രത്തില് അട്ടിയിട്ടു സൂക്ഷിച്ച് കോണ്ക്രീറ്റ് കൂടാരങ്ങള്.
അത് തണലിന്റെ പുനര്ജന്മമാണോ?
ചോദ്യം മാത്രം.
ഉത്തരം വെന്തുവിളറിയ ഒരു പുഞ്ചിരി.
Thursday, October 28, 2010
6 ഏപ്രില് 2004
'വിഷുക്കണി'ക്കുവേണ്ടിയുള്ള രചന പാചകദശയിലാണ്.
ഞുറുക്കിത്തീരാത്ത ഇറച്ചിത്തുണ്ടങ്ങള്.
അരിഞ്ഞു തീരാത്ത പച്ചക്കറികള്.
ഒടുവില് എല്ലാം നാരായണവചനം പോലെ ചക്കക്കറിയാവും.
ഉപ്പിടണോ പഞ്ചസാരയിടണോ എന്ന ശങ്കയിലാണു ഞാന്.
ഒരല്പം കയ്പുനീരായലോ?
ഒന്നിനും വയ്യ.
ഇപ്പോള് എഴുത്തു തുടങ്ങിയിട്ടു രണ്ടുമണിക്കൂറിലേറെയായി.
കഥയുടെ ഒരുതാളു മറിഞ്ഞില്ല.
കവിത ഒരുവരി പോലും കുറുകിയില്ല.
തല്ഫലമായി ഞാന് മാറിമറി ചിന്തിച്ചു.
എനിക്കു കഥയെഴതാനുള്ള കഴിവില്ല.
എനിക്കു കവിതയെഴുതാനുള്ള കഴിവില്ല.
ഇതൊക്കെ ഒരു ചോരത്തിളപ്പിന്റെ കാലമാണ്.
ഈ നേരങ്ങളില് എന്തൊക്കെ തോന്നാം.
പക്ഷേ...
പ്രദീപ് സാറിനു വാക്കുകൊടുത്തില്ലേ.
ഞാന് പണ്ടേതോ ഓട്ടോഗ്രാഫില് എഴുതി.
"വാക്കിലൊതുക്കിയ സ്നേഹം
കീറപ്പഴന്തുണി പോലെ
എടുത്താലുമുടുത്താലും കീറും."
ഇങ്ങനെ നോക്കിയാല് എന്താ ഒരു വിഷാദം.
എഴുതി നോക്കുക. അത്രതന്നെ.
സ്നേഹത്തിന്റെ കഥയും
മരണത്തിന്റെ കവിതയും എന്നില് തിളച്ചു മറിയുന്നു.
ഞുറുക്കിത്തീരാത്ത ഇറച്ചിത്തുണ്ടങ്ങള്.
അരിഞ്ഞു തീരാത്ത പച്ചക്കറികള്.
ഒടുവില് എല്ലാം നാരായണവചനം പോലെ ചക്കക്കറിയാവും.
ഉപ്പിടണോ പഞ്ചസാരയിടണോ എന്ന ശങ്കയിലാണു ഞാന്.
ഒരല്പം കയ്പുനീരായലോ?
ഒന്നിനും വയ്യ.
ഇപ്പോള് എഴുത്തു തുടങ്ങിയിട്ടു രണ്ടുമണിക്കൂറിലേറെയായി.
കഥയുടെ ഒരുതാളു മറിഞ്ഞില്ല.
കവിത ഒരുവരി പോലും കുറുകിയില്ല.
തല്ഫലമായി ഞാന് മാറിമറി ചിന്തിച്ചു.
എനിക്കു കഥയെഴതാനുള്ള കഴിവില്ല.
എനിക്കു കവിതയെഴുതാനുള്ള കഴിവില്ല.
ഇതൊക്കെ ഒരു ചോരത്തിളപ്പിന്റെ കാലമാണ്.
ഈ നേരങ്ങളില് എന്തൊക്കെ തോന്നാം.
പക്ഷേ...
പ്രദീപ് സാറിനു വാക്കുകൊടുത്തില്ലേ.
ഞാന് പണ്ടേതോ ഓട്ടോഗ്രാഫില് എഴുതി.
"വാക്കിലൊതുക്കിയ സ്നേഹം
കീറപ്പഴന്തുണി പോലെ
എടുത്താലുമുടുത്താലും കീറും."
ഇങ്ങനെ നോക്കിയാല് എന്താ ഒരു വിഷാദം.
എഴുതി നോക്കുക. അത്രതന്നെ.
സ്നേഹത്തിന്റെ കഥയും
മരണത്തിന്റെ കവിതയും എന്നില് തിളച്ചു മറിയുന്നു.
18 ഓഗസ്റ്റ് 2004
അപ്പാപ്പന്റെ മരണം. അതു സംഭവിച്ചു കഴിഞ്ഞു. പത്തു ദിവസത്തിനു മുമ്പാണ് എന്നെ അപ്പാപ്പന് കെട്ടിപ്പിടിച്ചത്. കവിളത്ത് പാതിജീവന്കൊണ്ട് ചുംബിച്ചത്.
തുമ്പി എന്ന കഥ ഞാന് എഴുതി തീര്ന്നില്ല. അതിന്റയവസാനം നിശബ്ദ്മായൊരു കാലത്തിനു ശേഷം തുമ്പി വരുന്നുണ്ട്.
അപ്പൂപ്പന്റെ (അപ്പാപ്പന്റെ) കുഴിമാടത്തിനരുകില്.
വാര്ദ്ധക്യം പൂണ്ട ചിറകുകള് കൊരുത്ത് അതു കരഞ്ഞു.
കുട്ടാ- ഇനിയെന്ത് ഞാനും പൊയ്ക്കോട്ടേ?
കുഴിയിലേയ്ക്കു വീണ കുന്തിരിക്കമണികള്ക്കിടയില് ചിറകുകള് പൊഴിച്ച് തുമ്പി അനാദിയുടെ പടുകുഴിയിലേക്ക് എടുത്തു ചാടി.
ഇങ്ങനെ കഥയവസാനിപ്പിക്കാന് ഞാന് ശ്രമിച്ചു. തുമ്പി ജനിച്ചില്ല. മരിച്ചുമില്ല. എന്റെ മനസ്സിന്റെ താളുകളില് അത് എഴുതപ്പെട്ടു.
അപ്പാപ്പന് അപ്പാപ്പനായിരുന്നു. എനിക്കാ വലിയ മനസ്സിനോടു സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കാന് അറിയില്ലായിരുന്നു.
ആറരമണിക്ക് കാസറഗോഡു നിന്നും പുറപ്പെട്ടു. പത്തുമണിയായി മണ്ഡപത്തെത്തിയപ്പോള്.
ചെന്നപാടെ അപ്പാപ്പനെ ഒന്നു നോക്കി.
പിന്നെ മുത്തലിന്റെ സമയത്തും.
മെജോച്ചായനും ബിജോച്ചായനും വിങ്ങിവിങ്ങി കരയുന്നതുകണ്ടപ്പോള് എനിക്കു സങ്കടം തോന്നി.
എനിക്കു കരയാന് പോലും അര്ഹതയില്ലല്ലോ. എല്ലാവരും എന്നെ അളവറ്റു സ്നേഹിച്ചു. അപ്പാപ്പനും. എനിക്കു സ്നേഹം തിരിച്ചു കൊടുക്കാനുള്ള അറിവില്ലായിരുന്നു.
ഒരു തരത്തില് അത്തരമൊരു ദുഃഖം മാത്രമേ അപ്പാപ്പന്റെ മരണത്തോടെ എനിക്കു തോന്നിയുള്ളു.
പിന്നെയൊരുതരം ആശ്വാസമാണ്. നമ്മുടെ കണ്വെട്ടത്തെ ദുരിതങ്ങളില് നിന്നു രക്ഷപെട്ടോട്ടെ.
അപ്പുറത്ത് ദുരിതവും സന്തോഷവും സമാധാനവും ശവക്കോട്ടയും ഇല്ലാത്ത ഒരു ലോകം.
ചുംബിക്കാനുള്ള സമയമടുത്തപ്പോള്...
കുട്ടിക്കാലത്ത് അപ്പാപ്പന്റെ കൈകളില് കിടന്നു നീന്തല് പഠിക്കുകയായിരുന്നു.
അവധി ദിവസങ്ങളില് അവിടെ ചെല്ലുമ്പോള് കുഞ്ഞു കൈവെള്ളയില് വച്ചുതരുന്ന അഞ്ചുരൂപയുടെയും പത്തുരൂപയുടെയും ലഹരിയിലായിരുന്നു.
ഞാന് കരഞ്ഞില്ല.
ഞാന് ചുംബിച്ചു.
പത്തു ദിവസത്തിനു മുമ്പ് പാതിബോധത്താല് എനിക്കു തന്ന മുത്തത്തോടുള്ള കടപ്പാട് ഞാന് അങ്ങനെയെങ്കിലും രേഖപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു.
തുമ്പി എന്ന കഥ ഞാന് എഴുതി തീര്ന്നില്ല. അതിന്റയവസാനം നിശബ്ദ്മായൊരു കാലത്തിനു ശേഷം തുമ്പി വരുന്നുണ്ട്.
അപ്പൂപ്പന്റെ (അപ്പാപ്പന്റെ) കുഴിമാടത്തിനരുകില്.
വാര്ദ്ധക്യം പൂണ്ട ചിറകുകള് കൊരുത്ത് അതു കരഞ്ഞു.
കുട്ടാ- ഇനിയെന്ത് ഞാനും പൊയ്ക്കോട്ടേ?
കുഴിയിലേയ്ക്കു വീണ കുന്തിരിക്കമണികള്ക്കിടയില് ചിറകുകള് പൊഴിച്ച് തുമ്പി അനാദിയുടെ പടുകുഴിയിലേക്ക് എടുത്തു ചാടി.
ഇങ്ങനെ കഥയവസാനിപ്പിക്കാന് ഞാന് ശ്രമിച്ചു. തുമ്പി ജനിച്ചില്ല. മരിച്ചുമില്ല. എന്റെ മനസ്സിന്റെ താളുകളില് അത് എഴുതപ്പെട്ടു.
അപ്പാപ്പന് അപ്പാപ്പനായിരുന്നു. എനിക്കാ വലിയ മനസ്സിനോടു സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കാന് അറിയില്ലായിരുന്നു.
ആറരമണിക്ക് കാസറഗോഡു നിന്നും പുറപ്പെട്ടു. പത്തുമണിയായി മണ്ഡപത്തെത്തിയപ്പോള്.
ചെന്നപാടെ അപ്പാപ്പനെ ഒന്നു നോക്കി.
പിന്നെ മുത്തലിന്റെ സമയത്തും.
മെജോച്ചായനും ബിജോച്ചായനും വിങ്ങിവിങ്ങി കരയുന്നതുകണ്ടപ്പോള് എനിക്കു സങ്കടം തോന്നി.
എനിക്കു കരയാന് പോലും അര്ഹതയില്ലല്ലോ. എല്ലാവരും എന്നെ അളവറ്റു സ്നേഹിച്ചു. അപ്പാപ്പനും. എനിക്കു സ്നേഹം തിരിച്ചു കൊടുക്കാനുള്ള അറിവില്ലായിരുന്നു.
ഒരു തരത്തില് അത്തരമൊരു ദുഃഖം മാത്രമേ അപ്പാപ്പന്റെ മരണത്തോടെ എനിക്കു തോന്നിയുള്ളു.
പിന്നെയൊരുതരം ആശ്വാസമാണ്. നമ്മുടെ കണ്വെട്ടത്തെ ദുരിതങ്ങളില് നിന്നു രക്ഷപെട്ടോട്ടെ.
അപ്പുറത്ത് ദുരിതവും സന്തോഷവും സമാധാനവും ശവക്കോട്ടയും ഇല്ലാത്ത ഒരു ലോകം.
ചുംബിക്കാനുള്ള സമയമടുത്തപ്പോള്...
കുട്ടിക്കാലത്ത് അപ്പാപ്പന്റെ കൈകളില് കിടന്നു നീന്തല് പഠിക്കുകയായിരുന്നു.
അവധി ദിവസങ്ങളില് അവിടെ ചെല്ലുമ്പോള് കുഞ്ഞു കൈവെള്ളയില് വച്ചുതരുന്ന അഞ്ചുരൂപയുടെയും പത്തുരൂപയുടെയും ലഹരിയിലായിരുന്നു.
ഞാന് കരഞ്ഞില്ല.
ഞാന് ചുംബിച്ചു.
പത്തു ദിവസത്തിനു മുമ്പ് പാതിബോധത്താല് എനിക്കു തന്ന മുത്തത്തോടുള്ള കടപ്പാട് ഞാന് അങ്ങനെയെങ്കിലും രേഖപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു.
Sunday, August 22, 2010
24 march 2004
മലയാളമനോരമ ദിനപത്രത്തില് എം. മുകുന്ദന് എഴുതുന്ന കോളം വായിച്ചു.
സ്ത്രീകഥാപാത്രങ്ങളോട് എഴുത്തുകാരനു തോന്നാവുന്ന പ്രണയവും രതിയും. അതായിരുന്നു വിഷയം. ഇടയ്ക്ക് വായനക്കാരനും ചര്ച്ചാഹേതുവാകുന്നുണ്ട്.
ഞാനെഴുതിയ കഥകളിലെ നായികമാരോട് എനിക്കും പ്രണയം തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. (ദൈവകൃപയാല് കഥകളൊന്നും വെളിച്ചം കണ്ടിട്ടില്ല. ഭാഗ്യം!)
ഞാന് അവളോടൊപ്പം നടന്നു.
അവളോടൊപ്പം പുഴവക്കിലിരുന്നു കാറ്റുകൊണ്ടു.
ചില രാത്രിയില് ശക്തമായ അഭിനിവേശത്തോടെ വാരിപ്പുണര്ന്നു.
മാത്രവുമല്ല.
ഞാനവള്ക്ക് പലരോടും സാമ്യം കല്പിച്ചു.
അവള് കഥാപാത്രമായതില് ദുഃഖിക്കുകയും ചെയ്തു.
മൈമുനയെ ഞാനും കണ്ടു.
ഞാനുമറിഞ്ഞു.
അവളുടെ നീലഞരമ്പോടിയ കൈകളില് ഒന്നു തൊടുകയും ചെയ്തു.
ഒ. വി വിജയന് 'വിശാലാക്ഷീ' എന്നു വിളിച്ചപ്പോള് ഞാനും വിളിച്ചു.
ആമിനയെ കണ്ടു.
കഥാപാത്രങ്ങളോടുള്ള പ്രണയത്തിന്റെ കഥ പിന്നെയും നീളുന്നു.
സ്ത്രീകഥാപാത്രങ്ങളോട് എഴുത്തുകാരനു തോന്നാവുന്ന പ്രണയവും രതിയും. അതായിരുന്നു വിഷയം. ഇടയ്ക്ക് വായനക്കാരനും ചര്ച്ചാഹേതുവാകുന്നുണ്ട്.
ഞാനെഴുതിയ കഥകളിലെ നായികമാരോട് എനിക്കും പ്രണയം തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. (ദൈവകൃപയാല് കഥകളൊന്നും വെളിച്ചം കണ്ടിട്ടില്ല. ഭാഗ്യം!)
ഞാന് അവളോടൊപ്പം നടന്നു.
അവളോടൊപ്പം പുഴവക്കിലിരുന്നു കാറ്റുകൊണ്ടു.
ചില രാത്രിയില് ശക്തമായ അഭിനിവേശത്തോടെ വാരിപ്പുണര്ന്നു.
മാത്രവുമല്ല.
ഞാനവള്ക്ക് പലരോടും സാമ്യം കല്പിച്ചു.
അവള് കഥാപാത്രമായതില് ദുഃഖിക്കുകയും ചെയ്തു.
മൈമുനയെ ഞാനും കണ്ടു.
ഞാനുമറിഞ്ഞു.
അവളുടെ നീലഞരമ്പോടിയ കൈകളില് ഒന്നു തൊടുകയും ചെയ്തു.
ഒ. വി വിജയന് 'വിശാലാക്ഷീ' എന്നു വിളിച്ചപ്പോള് ഞാനും വിളിച്ചു.
ആമിനയെ കണ്ടു.
കഥാപാത്രങ്ങളോടുള്ള പ്രണയത്തിന്റെ കഥ പിന്നെയും നീളുന്നു.
Subscribe to:
Posts (Atom)